Toen Soedan in het nieuws kwam, voelden we als collega’s aan alles: hier moeten we voor in actie komen. World Vision werkt daar. Onze collega’s zijn daar en komen met gevaar voor eigen leven dag in dag uit in actie voor kinderen.
De campagne voor Soedan begon op de Nederland Zingt-dag. Op die dag vertelden we over de situatie in Soedan aan de bezoekers. We vertelden over honger, geweld en onveiligheid. Over kinderen die niet weten of er morgen eten is. Tientallen bezoekers schreven hun wens of hun gebed voor kinderen in Soedan op een bordje en doneerden een maaltijd. Hun bord ol hoop. Want een maaltijd is zoveel meer dan eten alleen.
Het resultaat is dat er naar je wordt omgekeken, dat je gezien wordt, dat er voor je wordt gebeden.
El Fasher en de verhalen die niet loslieten
In het nieuws ging het steeds vaker over El Fasher. Een gebied dat onbereikbaar werd. We wisten niet wat er met de mensen daar gebeurde. Vluchten was geen optie meer en hulp kwam nauwelijks nog binnen. Wat mij diept raakt, waren de verhalen van vrouwen. Vrouwen die samen met hun kinderen vast zaten, zonder uitweg. Het zijn verhalen die je liever niet leest en die je ook niet makkelijk doorvertelt, juist omdat ze zo rauw zijn.
Tijdens de Nederland Zingt-dag waren we ook op de radio te horen. Een collega van World Vision en een man die is opgegroeid in Soedan vertelden over de crisis. Hij vertelde hoe hij recent in een vluchtelingenkamp was geweest, hoe schrijnend de situatie daar is en hoe dankbaar hij is voor de aandacht die er nu is. Tegelijk sprak hij zijn grote zorgen uit over zijn gezin en familie die nog daar zijn.
Een ontmoeting in de stad
We gingen de stad in om met mensen te praten over Soedan. We vroegen voorbijgangers wat zij weten over het land. Veel antwoorden waren eerlijk en onwetend. Mensen wisten niet waar het lag, of zelfs dat het een land is. Dat veranderde toen een meisje bleef staan en meeluisterde. Ze vroeg wat we aan het doen waren. We vertelden het en stelden haar dezelfde vraag: wat weet jij over Soedan? Op dat moment verscheen er een blik van herkenning. Dit ging niet over een ver land voor haar. Dit was het land waar zij was opgegroeid. Ze woont nu hier, in Nederland, maar Soedan is onderdeel van wie zij is. Het ontroerde haar dat we aandacht vroegen voor haar land.
Omdat ze minderjarig was, spraken we haar vader om te vragen of we haar mochten filmen. Hij luisterde aandachtig en bedankte ons voor de aandacht die we gaven aan zijn land. Dat moment maakte mij en de filmmaker stil. Omdat het ineens dichtbij kwam. De enorme afstand tussen ons leven hier en het leven daar, en hoe moeilijk het voor ons is om werkelijk voor te stellen wat het betekent om te moeten vluchten omdat het te gevaarlijk is om te blijven.
Hoop die zichtbaar werd
We vertelden het verhaal van Soedan overal. We stuurden een brief en een mail over Adam, een jongetje dat zonder hulp zou sterven door een gebrek aan eten. Zijn verhaal raakte mensen diep.
Onze collega’s schreven hun wens of hun gebed op een bordje en deden een oproep op social media om bij te dragen. In kerken kwamen mensen massaal in actie. Ook op scholen werden bordjes gevuld met wensen en werd geld ingezameld. En ook restaurants werden betrokken. Overal kozen mensen ervoor om niet weg te kijken.
Onrust komt dichterbij
We leven in een wereld waarin onrust steeds dichterbij komt. Oorlog is geen abstract begrip meer. Dat maakt mensen bang, onzeker en misschien boos.
Maar hoe begrijpelijk dat ook is, ik geloof dat de wereld meer nodig heeft dan discussie alleen. Niet als ontkenning van onrecht, maar als bewuste keuze om niet cynisch te worden. Je kunt de wereld niet redden. Maar samen kunnen we ongelooflijk veel. Als iedereen een handje helpt, zetten we samen een hele grote stap. En dat is hoe World Vision wil zijn.
Een beweging van gewone mensen die zich inzetten voor een betere wereld voor kinderen.
Dankjewel
Daarom eindig ik met dankbaarheid. Dankjewel aan iedereen die niet wegkeek. De wereld wordt een mooiere plek wanneer we elkaar blijven zien en voor elkaar opstaan. Dat is waarom ik niet weg kan kijken. Dat is waarom wij niet weg kunnen kijken. En dat is waarom wij blijven opstaan voor de ander. Juist nu.
Door: Melanie