Xiaobing, China

Xiaobing, China

Xiaobing is nog maar 12 jaar oud, maar ze schrijft al poëzie. Ze schetst prachtige kleurrijke beelden in woorden. Haar gedichten zijn nog verbazingwekkender als je bedenkt dat Xiaobing de wereld waarover ze schrijft nog nooit heeft gezien: ze is blind geboren.

Toen ze klein was, woonde Xiaobing met haar ouders, broer en zus in een grote stad. Het was er erg druk. Voor een klein meisje dat niet kon zien waren de straten buiten beangstigend. Toen ze oud genoeg was om naar school te gaan, was Xiaobing verlegen. Ze raakte gewend aan speciale verzorgers die op haar letten en had niet geleerd voor zichzelf te zorgen. Ze kon alleen maar met haar handen eten, ze wilde niet met vreemden praten, en als ze ergens niet uitkwam, begon ze te huilen. Dus toen haar verzorgers verhuisden en ze naar nieuwe mensen moest gaan, was Xiaobing doodsbang. 

Haar nieuwe leraren deden niet alles voor haar. In plaats daarvan leerden ze haar hoe ze zelf op de bestemming van haar keuze kon komen: naar auto’s luisteren en beslissen wanneer ze over kon steken, een stok gebruiken om te controleren of haar weg vrij was, en leren hoe ze een trap af moest lopen.

Ze leerde munten te herkennen aan hun afmeting, zodat ze zelf dingen kon kopen. Ze leerde hoe ze veilig groenten kon snijden en koken, hoe ze met stokjes en een lepel moest eten en hoe ze haar eigen kleren kon wassen. Ze leerde ook braille, een systeem dat blinde mensen gebruiken om te lezen met hun vingers. Het maakt gebruik van reliëfpuntjes die staan voor woorden en zinnen. Xiaobing leerde wiskunde en andere vakken en toen ging ze naar school. De andere leerlingen hadden nog nooit iemand met een visuele beperking gezien. In het begin zwaaiden ze hun handen voor Xiaobings gezicht om te controleren of ze echt niets kon zien. Maar met hulp van Xiaobing en haar leraren leerden de kinderen voorbij haar beperking te kijken en rekening te houden met wat ze nodig had.

Beetje bij beetje leerde Xiaobing zichzelf op waarde te schatten en in zichzelf te geloven. Ze kreeg zelfvertrouwen om nieuwe dingen te proberen. Ze droomde zelfs over hoe haar toekomst eruit zou zien – welke baan ze zou hebben en welke avonturen ze zou gaan beleven. “Als ik groot ben, wil ik kleuterjuf worden,” zegt Xiaobing. Ze helpt al als vrijwilliger om kleine kinderen eenvoudige wiskunde te leren en ze helpt haar jongere broertjes en zusjes met leren.

Xiaobing schrijft ook poëzie – en ze vindt het geweldig! Als ze schrijft, klinkt de wereld prachtig – want dat is hoe Xiaobing alles om zich heen nu ervaart.

Aan de waterkant

Door Xiaobing

De wind blaast zachtjes over de rivier,
Het water is zo helder dat je de rivierbodem kunt zien.
De boot vaart over de rivier,
Terwijl de bergen stil staan aan de waterkant.

 

Ieder kind verdient het om dromen waar te maken. Steun een kind en meld je aan als sponsor. Voor ieder kind dat je helpt, profiteren er nog vier andere kinderen van!