Faysal en Aziza

Ook als het vies weer is

Onze collega Marlies leeft toe naar kerst, maar op een andere manier dan u misschien zou verwachten. Ze vertelt u graag meer.

Terwijl ik bezig ben met mijn kerstboom, kaarsjes en kerstmenu’s weet ik dat een paar duizend kilometer verderop mensen zich druk maken over heel andere dingen. In bijvoorbeeld Libanon, Syrië en Jordanië zijn de mensen op de vlucht. Hebben ze geen eigen huis maar wonen ze in tenten. Ook als vies weer is, als het koud is en sneeuwt.

Al meer dan zeven jaar is er strijd in Syrië. Miljoenen mensen zijn alles verloren en leven met het weinige wat ze nog hebben in tenten. Voor hen staat de tijd stil. We kennen de beelden zo langzamerhand wel. Maar betekent dat dat het ons niks meer doet? Dat er kinderen zoals Mona op blote voetjes bij hun tent staan? Of dat een tiener zoals Ibrahim 's nachts onder zijn warme deken vandaan moet kruipen om de sneeuw van het tentdoek af te vegen, voordat het geheel instort? Raakt het u nog?

Als ik naar Faysal en Aziza (foto) kijk zie ik de puinhoop, de tenten, de vieze natte sneeuw. Ik kan de kou haast voelen. Maar ik zie vooral twee kinderen die kracht uitstralen. Twee kinderen die de toekomst zijn! En ik weet dat World Vision in de kampen aanwezig is om kachels, dekens, schoeisel en kleren uit te delen. Om de kinderen op te vangen in Child Friendly Spaces. Zodat ze weer even kind kunnen zijn. Zodat ze blijven bouwen aan hun toekomst, ook al staat de tijd al jaren stil.

Het leven van Faysal en Aziza is niet uitzichtloos. Er is hoop, ook voor hen. Dat mag ik vieren met kerst. En daarom sta ik juist deze dagen extra stil bij hun verhalen, bij hun levens. Hopelijk laat u zich deze kerst ook raken door deze verhalen, zodat het ons mag bewegen om ook brengers van hoop te zijn!