Kapinga

Er zijn geen rozen zonder doornen

In een stenen huisje met verfspetters op de muur zit Kapinga (13) op een klein houten bankje. “Good morning my friends, good morning.” Haar Engels is goed, een enkele verspreking daargelaten. Door de gaten in het dak valt het licht naar binnen. Op de muur staan de woorden “Il n’ya pas de rose sans epines”. Er zijn geen rozen zonder doornen. Bij elk geluk is er ook verdriet. Zo voelt het leven als je beide ouders aan een oorlog hebt verloren.

Kapinga woont samen met haar oma en drie broers in Congo. Ze helpt haar oma met het schoonmaken van het huis, de afwas, het werk in de tuin en het koken. Ze slaapt op wat plastic. Op dit moment gaat ze niet naar school. Ze moest stoppen toen haar vader overleed. Het geld was op. Samen met haar broers lezen ze hun oude schoolboeken en leren ze elkaar schrijven op een stuk hout. Haar oma wil graag dat ze terug naar school kunnen: “Ik werk hard op het land, maar dit is niet genoeg om eten te kopen en het schoolgeld te betalen. Ik ben al blij dat ik hen één keer per dag een maaltijd kan geven.” 

In Congo, maar ook in vele andere landen, leven kinderen zoals Kapinga. Meisjes van 13 jaar oud met ambitie, die deze door het noodlot niet waar kunnen maken. Het verliezen van één of beide ouders heeft een grote invloed op kinderen. Kapinga vindt het fijn om naar de Child Friendly Space van World Vision te gaan. Daar speelt ze spelletjes, voetbalt ze en danst ze in het rond. Naast de afleiding die Kapinga daar vindt, leert ze ook hoe ze haar kleding kan repareren, hoe ze voor zichzelf kan zorgen en wat haar rechten zijn. Het biedt haar een veilige plek waar ze haar verhaal kwijt kan. De Child Friendly Space wordt door ongeveer 1985 kinderen bezocht.