Hoop voor Krishna

24-04-2018

"Ze verborg haar gezicht achter een sjaal"

Krishna was drie jaar toen ze met haar stiefvader mee mocht naar zijn werk. Hij werkte toen in een steengroeve. Terwijl ze aan het spelen was, struikelde ze en viel ze op haar hoofd. Ze kreeg een kleine zwelling op haar kaak. Omdat ze geen pijn had, besloten haar ouders dat het niet nodig was om naar een dokter te gaan. Maar de zwelling trok niet weg en bleef juist groeien. 

Omdat Krishna in het sponsorprogramma van World Vision zat, kon Deepak, een World Vision-medewerker, haar helpen. Samen bezochten ze een kliniek 80 km verderop. Daar kreeg ze de diagnose “cherubisme”. Een aandoening die ervoor zorgt dat steeds meer bot in de kaak wordt vervangen door bindweefsel met daarin gezwellen.

Gevolg van de ziekte

De hele structuur van Krishna's gezicht veranderde, waardoor ze erg werd gepest door haar klasgenootjes. Ze trok zich steeds meer terug. Ze begon steeds zachter te praten en deed een sjaal voor haar gezicht, zodat haar kaak aan het zicht werd onttrokken. Ze durfde niet meer naar buiten. Alleen schilderen maakte haar nog blij, omdat ze dit in de veiligheid van haar eigen huis kon doen. De ouders van haar klasgenoten eisten zelfs bij het schoolbestuur dat Krishna van school zou worden gestuurd tot ze genezen zou zijn, omdat ze bang waren dat Krishna besmettelijk was.

Door de gezwellen werd het voor Krishna ook steeds moeilijker om te eten en te drinken. Hierdoor groeide ze niet op de juiste manier en werd ze veel kleiner dan haar leeftijdsgenootjes. Ze kon haar tong niet meer goed bewegen en ook haar ademwegen werden geblokkeerd, waardoor het moeilijk voor haar werd te ademen. “Het was hartverscheurend om mijn kleine meisje te zien draaien in haar bed; met open mond, vechtend voor een beetje zuurstof,” vertelt Krishna’s moeder.

Deepak liet het er niet bij zitten. Hij nam haar steeds mee naar de kliniek, om te blijven kijken of er iets voor Krishna gedaan kon worden. Na een aantal bezoeken aan de kliniek vertelde de dokter dat hij niets meer voor haar kon doen. De gezwellen waren inmiddels zo gegroeid dat Krishna zou overlijden als ze niet geopereerd werd. “We hadden niet eens genoeg geld voor brood, hoe zouden we dan ooit deze operatie kunnen betalen,” vertelt haar stiefvader. Deepak was vastbesloten om ervoor te zorgen dat Krishna de dure operatie van ruim €5000 kon ondergaan. Het lukte. Hij nam contact op met een grote donateur die al jaren betrokken was bij het programma waarin Krishna als sponsorkind was opgenomen. Deze donateur besloot het hele bedrag te betalen.

We zijn nu zeven jaar verder. Krishna is een vrolijk meisje van tien. Deepak hoorde haar onlangs voor de eerste keer in al die jaren praten. “We hebben overal naar hulp gezocht. We hebben veel mensen gevraagd om ons het geld te lenen om de operatie mogelijk te kunnen maken. Maar niemand kon ons helpen. Als World Vision ons niet had geholpen, was ze nu dood geweest,” zegt de moeder van Krishna met tranen in haar ogen.
 

Het was hartverscheurend om mijn kleine meisje te zien draaien in haar bed: met open mond, vechtend voor een beetje zuurstof.
Moeder van Krishna