Famke en Jennefer

Famke op sponsorreis in Oeganda

Om 7:45 uur werd ik bij mijn hotel in Hoima opgehaald. Bepakt met heel wat tassen met cadeautjes en tweedehandskleding gingen we op weg. Allereerst naar het kantoor in Hoima, om de devotion die ochtend bij te wonen en daarna verder naar Kyambigambire. Daar is de volledige staf van het project aanwezig en krijg ik het programma van de dag te horen.

 

Famke met de medewerkers van World Vision Oeganda

Scholen
We gaan langs bij drie scholen waar World Vision mee samenwerkt waar we worden opgewacht door dansende en zingende kinderen. Wij krijgen zelf ook de gelegenheid om iets tegen de kinderen en docenten te zeggen. In Oeganda moet je er altijd op voorbereid zijn een speech te geven. We bekijken de projecten bij de scholen: er zijn docentenverblijven, extra toiletten voor meisjes, extra klaslokalen en een boekenopslag gebouwd.

Gezondheidskliniek
Vervolgens gaan we naar een gezondheidskliniek die World Vision gerenoveerd heeft. Er is ook een toilet gebouwd. En waar ze het meest trots op zijn (en terecht!): er zijn watertappunten. Boven op de heuvel is een grote wateropslag waar water naartoe gepompt wordt. Dat water komt vervolgens uit op 20 verschillende tappunten. Een daarvan is dus hier bij de kliniek. Nu hoeven de vrouwen niet ver te lopen om schoon water te halen. 

Watertappunt

Watersysteem
De andere tappunten die de lokale bevolking kan gebruiken zijn op andere plekken. Iedereen profiteert dus mee van de kindsponsoring. De gemeenschap zamelt samen geld in om iemand te betalen om het systeem te onderhouden. Zo wordt het project dus echt door de gemeenschap gedragen. We gaan nog naar het pompstation. Daar zijn grote zonnepanelen die het geheel van stroom voorzien waardoor het met lage kosten in werking kan blijven.

Zonnepanelen

Het weerzien met Jennefer
En dan gaan we naar de familie van Jennefer. Ik sponsor het meisje al 9 jaar en dit is de vierde keer dat ik haar ga zien. De laatste keer is alweer vier jaar geleden, hoewel ik zelf sinds drie jaar ook in Oeganda woon. Inmiddels weet ik dat de meest gebruikelijke cadeaus dingen als suiker, rijst, brood en frisdrank zijn. Dus heb ik allerlei van dit soort praktische cadeaus gekocht en wat schriften en potloden.

Als we bij het huis van Jennefer aankomen zie ik een leuke jonge meid, die een korte jurk draagt van kitenge (een Afrikaanse stof) waar ik zelf ook een jurk van heb. De medewerkers van World Vision vertellen me dat dat Jennefer is. Ik herken haar totaal niet! Mijn beeld van haar is nog het ietwat verlegen jonge meisje, dat dicht naast me kruipt, maar met wie ik verder niet veel kan communiceren. Wat een verschil met vier jaar geleden! 

Famke met Jennefer en haar familie

Het raakt me diep om Jennefer opnieuw te zien, nu als een mooie jonge vrouw. Ze is nu zestien jaar en een stuk minder verlegen. Ze spreekt een beetje Engels en Luganda waardoor we aardig kunnen communiceren. Mijn Luganda is ook niet zo goed, maar een medewerker van World Vision helpt met vertalen als we er even niet uitkomen. Aan de hand van de foto’s in mijn telefoon laat ik haar iets van mijn leven zien. In één ding is Jennefer nog steeds dezelfde: ze zit het liefst dicht tegen me aan.

Ik krijg cadeaus van Jennefer en haar moeder. Een kleine en een grotere mand, vol met fruit. Het grootste deel geef ik aan de medewerkers van World Vision. Zo ook de kip die we meekrijgen. Ik ben nog niet Oegandees genoeg om een kip te slachten.

Ook ik geef mijn cadeaus: een toilettasje met spulletjes voor Jennefer, een stukje zeep voor moeder, en de andere gekochte cadeaus aan de vader. Ik kniel voor beide ouders om hen te bedanken voor het warme welkom dat ik opnieuw bij hen ontvangen heb.

We eten met elkaar en daarna gaan we nog even de koe bekijken die van de familie is. Toen ik in 2013 bij de familie kwam, hadden ze van World Vision een koe gekregen. In 2015 had deze koe een kalf gebaard. Deze koeien waren inmiddels verkocht, maar er was een nieuwe koe voor in de plaats gekomen. Als we teruglopen naar het huis, wijst Charles me erop dat het huis nu een golfplaten dak heeft. Een duidelijk teken van vooruitgang. Mooi om te zien. 

Huis met golfplaten dak
Wat is het toch bijzonder dat ik al negen jaar lang een band heb met haar en haar familie. Dat ik iets heb mogen bijdragen aan hun leven, en zij aan het mijne.

Als we afscheid nemen omhelzen Jennefer en ik elkaar uitgebreid. Wat is het toch bijzonder dat ik al negen jaar lang een band heb met haar en haar familie. Dat ik iets heb mogen bijdragen aan hun leven, en zij aan het mijne. Ik voel me met hen verbonden en weet: ik kom weer terug. 

Jennefer en Famke