Linate houdt de hand van Liza stevig vast
Linate houdt de hand van Liza stevig vast.

Chosen: een jaar later

12-02-2021 door Liza de Jonge
 

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik met World Vision op reis ging naar Oeganda om mijn sponsorkind Linate te bezoeken. Ik kan me nog goed herinneren dat ik met mijn reisgezelschap op Schiphol was. Terwijl we onder het genot van een kop koffie wachtten op onze vlucht, keken we verbaasd op als er iemand voorbijkwam met een mondmasker op. Nuchter sipten we aan onze cappuccino’s en haalden onze schouders op. Dat gekke virus uit China ook.

Een jaar later zit ik in de trein terwijl ik dit schrijf. Ik heb een koffie bij me en af en toe doe ik vluchtig mijn mondmasker naar beneden om een slokje te kunnen nemen. Dat virus is inmiddels ook dat gekke virus in Nederland geworden.
 

Een huilend hart en een knoop in mijn maag

COVID-19 heeft mijn familie hard geraakt en ik lees vol verbazing over de complottheorieën, de rellen en de doemdenkers. Mijn hart huilt mee als ik verhalen lees over tieners die zichzelf van het leven beroven als gevolg van de coronamaatregelen. Ik voel een knoop in mijn maag als ik het zoveelste evenementticket moet terugstorten, omdat het evenement niet door mag gaan door corona. Ik heb een paar traantjes gelaten toen ik zelf in loondienst moest en ik voel een vreemde, innerlijke strijd als ik familie of vrienden niet kan aanraken.

En ik denk vaak aan Linate. Het meisje dat in het kindsponsoring programma van World Vision zit en mij persoonlijk uitkoos als haar sponsor tijdens een Chosen feestje. Het meisje met haar hardwerkende ouders. Dat meisje dat ’s nachts op een doekje op de grond slaapt en haar behoefte in een gat in de grond moet doen. Het meisje dat geen iPad heeft om thuisonderwijs te volgen en nu al bijna een jaar thuis zit. Dat meisje in haar felblauwe jurk, dat mijn hand niet wilde loslaten toen ik bij haar op bezoek was.
 

World Vision bouwt aan duurzame oplossingen

En dan denk ik aan World Vision, de kinderhulporganisatie die niet zomaar een zak geld stuurt, maar bouwt aan duurzame oplossingen. De organisatie die lokale bevolking traint, zoals Charles: een jonge man die van ieder kind uit het programma weet waar hij of zij woont. De organisatie die geen cameraploeg uit Nederland laat overkomen, maar werkt met lokale fotografen. De organisatie die juist in crisistijden zo belangrijk is. Die mondkapjes uitdeelt. Die materialen uitdeelt aan kinderen om toch enige vorm van onderwijs te volgen. Als ik daaraan denk, krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Met lokale helden zoals Charles in de buurt, hoef ik niet zo bang te zijn hoe het gaat met Linate.

Als we weer mogen reizen, ga ik nog eens naar Oeganda. Dan drink ik mijn koffie zonder mondkapje op het vliegveld en als ik bij Linate ben, laat ik haar hand niet meer los.

 

Wil je meer weten over Chosen of ook gekozen worden?