Door gebruik te maken van deze website, geef je toestemming voor het plaatsen van cookies. Wij kunnen de verkregen informatie niet verbinden aan een persoon, maar gebruiken deze om op sociale media content af te stemmen op interesses van onze gebruikers.

Blog 6 Elaine in Oeganda

3-9-2017

Ambassadeurs Wim Bevelander, Rob Favier, Gersom Westerkamp, Leonie van den Berg, Henk Lip en Elaine Gijsbertsen reizen deze week naar Oeganda. Zij bezoeken het sponsorproject Kyabigambire. Volg hieronder van dag tot dag hun belevenissen!

Blog 6, zaterdag 2 september, Elaine Gijsbertsen

Dankbaarheid. Als ik deze reis in één woord zou moeten samenvatten, dan is het dankbaarheid. "Grateful" was het meest gebruikte woord deze reis. De Oegandezen zijn dankbaar om wat ze wél hebben. Dankbaar voor wat World Vision voor hen doet en dankbaar voor elk kleine verbetering. Ook ik ben dankbaar. Dankbaar voor wat deze mensen mij hebben verteld, laten zien, geleerd en laten waarderen. Dankbaar voor het gezelschap waarmee ik deze reis en ervaringen heb mogen delen. Dankbaar dat God ons allemaal dingen geeft om dankbaar voor te zijn.

Ik zit hier nu dankbaar en voldaan weer thuis achter mijn bureau, in een te groot huis, met teveel spullen en gemengde gevoelens. Denkend aan de mensen die ik in Oeganda heb ontmoet en achter gelaten. Aan hen die ik voor altijd in mijn gedachten en hart heb gesloten. Maandag ga ik weer beginnen met studeren, sporten, werken en alle andere dingen waarvoor ik de kans heb gekregen om te doen. Wetende dat veel kinderen duizenden kilometers verderop deze kans niet zullen krijgen. Ja, die gedachte zet mij wel even stil. Hoe gewoon dingen voor ons zijn, zijn niet gewoon voor iedereen. We zijn ons er vaak niet van bewust dat de normaalste zaken van de wereld zo normaal nog niet zijn. En dat heb ik deze reis extra gemerkt.

Gersom en ik zaten soms wel eens te grappen over de "first-world-problems" wanneer ik geen warme cola wilde drinken of de Wi-Fi weer eens niet goed werkte, maar eigenlijk doen we dit serieus (onbewust) te vaak. Wij, rijke westerlingen, zijn zo snel ondankbaar. We zouden ons moeten schamen als je ziet hoe de mensen in Oeganda leven. Een gezin van zes personen in een kleine hut van vier vierkante meter met twee matrassen. 96 kinderen opgepropt in een klaslokaal waar normaal dertig kinderen in passen. Klagen? Nee. Ze zijn dankbaar. Dankbaar dat ze beschutting hebben. Dankbaar dat ze de kans krijgen op onderwijs en een betere toekomst. Dankbaar voor hun naasten.

Ik heb met mijn eigen ogen afgelopen week gezien hoe dankbaar deze mensen zijn. Dankzij World Vision hebben zij hoop op een betere toekomst gekregen. We hebben mooie projecten bezocht en de hoop zien opbloeien. Ik zou nu gewoon weer door kunnen gaan met het dagelijks leven zoals ik altijd deed, maar dat doe ik niet. Want ik weet nu, dat wat wij in Nederland doen, heel veel verschil kan maken daar. En daarom ga ik mijn uiterste best doen als student ambassadeur om meer kinderen deze kansen te geven. Ik ben dankbaar, dankbaar dat ik een kans krijg om de toekomst van een kind te verbeteren. Dankbaar dat ik mij sterk kan maken voor heel veel kinderen die dit zelf niet kunnen. Dankbaar voor jouw hulp. 


Deel artikel