Door gebruik te maken van deze website, geef je toestemming voor het plaatsen van cookies. Wij kunnen de verkregen informatie niet verbinden aan een persoon, maar gebruiken deze om op sociale media content af te stemmen op interesses van onze gebruikers.

Blog 5 Henk Lip in Oeganda

1-9-2017

Ambassadeurs Wim Bevelander, Rob Favier, Gersom Westerkamp, Leonie van den Berg, Henk Lip en Elaine Gijsbertsen reizen deze week naar Oeganda. Zij bezoeken het sponsorproject Kyabigambire. Volg hieronder van dag tot dag hun belevenissen!

Blog 5, donderdag 31 augustus, Henk Lip 

Het is de laatste dag voor ons vertrek naar Nederland. We gaan nog één keer het veld in om te kijken hoe het werk van World Vision gedaan wordt. Aan het eind van weer een hobbeldebobbelrit - we weten inmiddels niet beter -, draaien we een zandpad op. Dit pad is zo mogelijk nog hobbeliger. We stoppen bij het huis van Rose Mary. Dit meisje wordt gesponsord door een medewerkster van het Nederlandse World Vision-team. Er lopen meerdere kinderen rond, maar mijn blik wordt direct gegrepen door een heel klein meisje. Ze kijkt me met grote ogen aan. Ard-Jan heeft een kaart van haar sponsor uit Nederland meegenomen en ze neemt de kaart dankbaar aan. Rose Mary is klein, maar toch al 11 jaar. Ze kreeg als jong kind malaria waardoor er een probleem is ontstaan in haar lichamelijke ontwikkeling. Rose Mary gaat ondanks haar beperkingen gewoon naar school, maar moet wel gebracht worden. World Vision zorgt ervoor dat haar moeder een opleiding tot kapster af kan maken zodat ze geld kan verdienen voor haar gezin. World Vision houdt de medische ontwikkelingen van Rose Mary goed in de gaten en begeleidt het gezin hierin. Als dank zingt en danst Rose Mary voor ons. Wat is ze daar enorm goed in!

Het tweede deel van de dag vind ik het meest spannend. Leonie, Elaine en ik gaan onze sponsorkinderen ontmoeten. We splitsen ons op in drie groepen en gaan op pad. Omdat Ranni Miracle nog maar een paar weken mijn 'sponsorzoon' is hebben we nog geen post kunnen uitwisselen en kennen we elkaar niet. Ik ben bloednerveus als we na een lange rit het 'erf' oprijden. En daar staat hij dan… De ontvangst door zijn familie is enorm vriendelijk. Ik word binnen uitgenodigd en stel me verder voor. Ik leg met plaatjes uit waar ik vandaan kom en overhandig de cadeautjes die ik heb meegebracht. Ze zijn blij met de voetbal en de schoolspullen. Het gesprek verloopt wel een beetje moeizaam, Ranni is erg verlegen. Wat is het mooi om te zien dat de moeder en grootmoeder oprecht blij en dankbaar zijn dat Ranni een sponsor heeft.

Als laatste brengen we een bezoek aan de 'Women of Faith'-spaargroep. We krijgen weer een geweldige ontvangst. De mensen zijn op hun mooiste gekleed en zingen een welkomstlied. Ik smelt iedere keer weer als ik die Afrikaanse klanken hoor. Onder leiding van World Vision zijn een aantal vrouwen een 'spaarclub' begonnen. Per week spaart ieder lid een vast bedrag. Uit deze spaarpot worden leningen gegeven aan mensen die snel geld nodig hebben. Denk daarbij aan een niet geplande - maar wel noodzakelijke- taxirit die op dat moment niet betaald kan worden. Het bedrag wordt geleend en later al dan niet met rente terugbetaald. Zo'n enorm mooi initiatief met een sociaal tintje: de gemeenschap helpt elkaar verder.

Wat ben ik blij dat ik heb mogen kijken bij projecten van World Vision. Alle medewerkers en vrijwilligers in Kyabigambire werken echt keihard en het verschil is al duidelijk zichtbaar. Dit bewijst dat het wel degelijk zin heeft om iets bij te dragen. En die boodschap neem ik mee terug naar Nederland!


Deel artikel