Door gebruik te maken van deze website, geef je toestemming voor het plaatsen van cookies. Wij kunnen de verkregen informatie niet verbinden aan een persoon, maar gebruiken deze om op sociale media content af te stemmen op interesses van onze gebruikers.

Blog 4, Gersom Westerkamp in Oeganda

30-8-2017

Ambassadeurs Wim Bevelander, Rob Favier, Gersom Westerkamp, Leonie van den Berg, Henk Lip en Elaine Gijsbertsen reizen deze week naar Oeganda. Zij bezoeken het sponsorproject Kyabigambire. Volg hieronder van dag tot dag hun belevenissen!

Blog 4, woensdag 30 augustus, Gersom Westerkamp

Wat een dikke knuffel krijg ik van Mama Maria. Het is zo bijzonder om te zien hoe blij ze is. Hoe komt ze zo blij in deze omstandigheden?

Na een rit van ruim een uur, in de stromende regen en over weer een glibberig modderpad, komen we aan bij een klein 'tentje' van stro. Maria ontvangt ons samen met haar man Bernard en vier van haar kinderen. Dankzij Word Vision heeft dit gezin weer hoop voor de toekomst. Als het regenseizoen over twee maanden voorbij is, zal op hun stukje land een huisje worden gebouwd. Ze vinden het niet erg dat ze nog even moeten wachten, omdat ze weten dat hun situatie zal verbeteren. Wat bijzonder om te zien hoe een compleet gezin, dat leeft in bittere armoede, nu weer hoop krijgt. Als we onze warme auto's instappen, gaat mijn hart direct uit naar al die anderen die nog wachten op deze hoop. Hoe bizar dat wij als Nederlanders zo concreet verschil kunnen maken in het leven van deze mensen.

We wonen een bijeenkomst bij van Citizen Voice and Action. Deze groep van meer dan 60 mensen komt regelmatig samen. Ze bespreken de kansen en bedreigingen rond thema's als gezondheid, educatie en sanitaire voorzieningen. Met een door iedereen te begrijpen score-systeem wordt bij verschillende groepen mensen geïnventariseerd hoe het er voor staat. De mannen, vrouwen, jongens, meisjes en verschillende hulpverleners overleggen intensief en unaniem bepalen ze waar de focus moet komen. De Action-hulp gaat dus echt naar de mensen die de hulp het meest nodig hebben.

Als laatste worden we ontvangen door een groep van moeders met hun jonge, ondervoede, kinderen. Al snel heb ik een leuk ventje op mijn schoot en ook hier wordt mijn lange muzungu {=blanke} arm weer uitgebreid gemasseerd. Een gezondheidsteam geeft training over gezonde en gevarieerde voeding. Na twaalf dagen vertrekt dit team weer en uit ervaring blijkt dat de ouders met de opgedane kennis hun kinderen echt beter kunnen voeden. Door het eten van alle gezinnen met elkaar te delen kan er een gevarieerd eetpatroon ontstaan. Tijdens de training komen ook zaken als hygiëne, het belang van goede sanitaire voorzieningen, geboorteplanning, betrokkenheid van de man en bijvoorbeeld malariapreventie aan bod.

Wat een dag weer. Zo veel gezien. Te veel om op te schrijven. Maar ik heb weer meer antwoorden op vragen als: Maakt mijn kleine bijdrage echt verschil? Hoe wordt bepaald wie hulp ontvangt? En hoe gaat het verder als World Vision weer weg is? Deze mensen gaan door en vechten door. Ik vecht mee, jij toch ook?


Deel artikel